Postanowiłem podzielić się skrótowo wrażeniami z PLO3.
[SPOILERY możliwe]
Niektóre opisy były zbyt rozwlekłe, a działo się w nich na prawdę niewiele. Inne opisy (szczególnie akcji) kończyły się zbyt szybko i pozostawiały wrażenie niedosytu.
Oprócz tego, ostatni rozdział był dziwny. Tzn. wszystko było świetne, na koniec dobry cliffhanger, ale niestety rozdział sprawiał wrażenie upchniętego na siłę i skompresowanego, nie dającego miejsca choćby na zwyczajowe rozterki Drakkainena. Miałem wrażenie, jakby autor chciał jak najszybciej zakończyć ten tom (choć przecież pisał III i IV razem).
Sam styl powieści też mnie jakoś nie poruszył specjalnie (tym razem). Nie wiem, czy to wina tego, że ostatnio czytałem więcej książek trudnych, czy to może Grzędowiczowi się coś popsuło.
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Nie wiem też czy to wina korekty, czy autora, ale kilka zdań było tak dziwnie złożonych, że czytałem je trzy razy i dochodziłem do wniosku, że jednak coś jest nie tak.
Doszło też do pewnych, w jednym przypadku - poważnych, nieścisłości.
[spoiler] Cała scena z atakiem na Lodowy Ogród lodowym skorpionem, była bez sensu. Drakkainen nie znał się na magii jeszcze tak dobrze, żeby cokolwiek podobnego spreparować, co potwierdzają jego późniejsze rozmowy z władcą Ogrodu. Tak technicznie złożona maszyna nie miała prawa się udać, IMO - i to w tak krótkim czasie. Wyprowadźcie mnie z błędu, ale czy Filar nie powiedział, że już mieszka jakiś czas na Wyspie, zanim Vuko go znalazł? W takim razie powinien chyba zdążyć zauważyć różnicę między fizycznymi mutantami z Wyspy, a dziećmi Doliny, wychodzącymi z mgły i cieni. Można się więc przyczepić, że zaczął śpiewać tę Por que te vas gdy ci z Wyspy go otoczyli (deformacje ich ciał powinny raczej mu przypominać ludzi żyjących w Dolinie, a to przecież ci bronili się tą piosenką). A propos piosenki, po przesłuchaniu jej natychmiast na YouTubie, wyobrażenia jak ci wszyscy ludzie ją śpiewają rozśmieszały mnie raczej, psując nieco klimat grozy.
Ogólnie źle nie było, a całość oceniłbym na mniej więcej na 7/10, choć im więcej czasu upływa od przeczytania książki, tym więcej zostaje w myślach negatywów.